Choroby penisa

Męski narząd płciowy, penis, narażony jest na wiele niebezpieczeństw. Wśród nich najgroźniejsze są choroby przenoszone drogą płciową, oraz fizyczne zniekształcenia i anomalie, uniemożliwiające właściwe korzystanie z tego narządu.

I. Grzybica penisa

Żeńska forma zakażenia grzybiczego jest dobrze znana. Wiele osób jest bardzo zaskoczonych tym, że mężczyźni również mogą cierpieć z powodu infekcji drożdżakami w kłopotliwych miejscach. Zanim zaczniemy mówić o naturalnych metodach leczenia infekcji drożdżakami, bardzo ważne jest, aby prawidłowo zdiagnozować tę dolegliwość. Grzybica penisa może być często mylona z innymi chorobami. Jednak, kiedy medyczna diagnoza jednoznacznie potwierdzi występowanie grzybicy penisa, do wyboru otrzymamy wiele naturalnych metod leczenia.

Ważną informacją o pleśniawce penisa jest to, że bakterie drożdżaków mieszkają zazwyczaj w dużych koloniach, rozmieszczonych na różnych częściach ciała. Kiedy system immunologiczny człowieka staje się osłabiony, to kolonie zaczynają się rozrastać, opanowując miejsca na których żerują. Naukowa nazwa tych bakterii to candida albicans. Mężczyźni często odwlekają leczenie tej choroby. Dlaczego? Ponieważ są zażenowani miejscem, w jakim ona występuje.

Objawy, które mogą oznaczać potrzebę stosowania terapii w leczeniu męskiej pleśniawki penisa to:

  1. Swędzenie, oraz fragmentaryczne czerwone obszary na napletka lub czubku penisa
  2. Ból penisa podczas oddawaniu moczu
  3. Nagromadzenie serowatej mazi pod napletkiem
  4. Niewyjaśnione wysypki skórne, szczególnie w okolicach pachwin i pod moszną
  5. Grzybica z okolic penisa może się przenieść na paznokcie, rozdwajając je i łuszcząc płytkę paznokciową.

Zabiegi stosowane w leczeniu męskiej pleśniawki

Kiedy grzybica penisa zostanie zdiagnozowana, w celu jej leczenia mogą być wskazane dwie główne drogi:

  1. Pierwszy polega na zastosowaniu leków przeciwgrzybiczych i kremów. Przy stosowaniu tych preparatów, zwraca się uwagę na to, że maści anty grzybicze mogą prowadzić do toksycznych skutków ubocznych. Ich nadmierne i częste stosowanie może doprowadzić do tego, że obecne w organizmie bakterie candidy uodparniają się na te substancje lecznice.
  2. Drugi sposób jest bardziej przyjazny dla organizmu człowieka, wymaga jednak poświęcenia większej ilości czasu. Naturalne leczenie męskiej pleśniawki, w tym grzybicy penisa nie koncentruje się tylko na łagodzeniu objawów, tak jak metoda nr 1. Leczenie drożdżycy naturalnymi metodami, koncentruje się również na znalezienie przyczyny przerostu drożdży. Czynniki, takie jak dieta, styl życia, poziom stresu, zażywanie leków i alergie, to tylko niektóre z obszarów, które będą ściśle monitorowane w czasie naturalnego leczenia.

Oczywiście istnieją określone argumenty, przemawiające za tym, którą metodą leczyć grzybicę penisa, szczególnie w przewlekłych przypadkach przerostu drożdży.

II. Krzywy penis – choroba Peyroniego (zgięcie prącia)

Choroba Peyroniego polega na stwardnieniu tkanki włóknistej, z której składa się penis. Komórki stają się twarde i sztywne i mocno zagęszczone. W tkance mięśniowej penisa mogą pojawić się wtedy związki wapnia, które jeszcze bardziej utwardzają komórki. Część penisa, w której występują stwardniałe komórki, odznacza się mniejszym przepływem krwi. Komórki te nie wypełniają się nią, tak jak w przypadku zdrowego prącia. Krew dopływa wyłącznie do komórek, znajdujących się po przeciwnej stronie stwardniałego i zwapniałego penisa. Stąd wynika właśnie krzywizna członka, która jest najbardziej widoczną oznaką choroby Peyroniego.

Jeśli stwardniałe komórki (płytki), znajdują się w kilku różnych miejscach penisa, może to prowadzić do bardzo złożonych deformacji prącia. Nienormalne zginanie, skręcanie lub obrzęk w obrębie prącia, prowadzi często do bardzo bolesnych erekcji.

Choroba Peyroniego może się rozwijać u każdego mężczyzny w wieku od 18 lat wzwyż. Średnia wieku mężczyzn cierpiących na choroby Peyroniego to 50 lat.

Główne cechy choroby to:

  1. Jeden lub więcej małych i twardych guzków podskórnych, znajdujących się na całej powierzchni stwardnienia.
  2. Nienaturalnie mocno wygięty lub krzywy penis w stanie erekcji.
  3. Słaba elastyczność penisa
  4. Bóle podczas erekcji, spowodowane naciskiem na stwardnienie penisa lub rozciągniętą skórą po przeciwnej stronie

Choroba Peyroniego cały czas może postępować, powodując w rezultacie impotencję.

Przyczyn choroby Peyroniego

Dokładna przyczyna stwardnienia nie jest poznana. Jest bardziej oznaką poważnej choroby wewnętrznej, a nie infekcji przenoszonej drogą płciową. Możliwe jest, że choroba Peyroniego ma swój początek w zapaleniu tkanek prącia. Zapalenie może być powodowane przez reakcje alergiczne lub autoimmunologiczne. Chociaż ta choroba nie jest infekcyjna, to początkowy etap zakażenia może uszkodzić tkanki prącia i powodować stan zapalny, który rozwija się w chorobę Peyroniego. Mężczyźni posiadający stan zapalny zwany Systemic Lupus Erythematosus, częściej mogą dostać choroby Peyroniego.

Niedobory witaminy E wydają się być jednym z czynników wywołującym chorobę. Cukrzyca może powodować uszkodzenie naczyń krwionośnych. Jeśli te uszkodzenia występują w organach odpowiedzialnych za erekcję penisa, choroba Peyroniego może się łatwiej rozwinąć. Choroba Peyroniego jest czasem efektem ubocznym stosowaniu leków zawierających propanolol. Składnik ten znajduje się w lekach obniżających wysokie ciśnienie krwi.

Czasami przyczyną może być uraz fizyczny penisa lub seria takich urazów, powodująca krwawienie wewnętrzne. Gwałtowna aktywność seksualna również może powodować takie obrażenia. Uważa się, że niektórzy ludzie mogą mieć predyspozycje genetyczne do tej choroby. Choroba Peyroniego nie jest rakiem i nie może powodować raka. Jednak każdy rozwijający sięguzek lub deformacja genitaliów musi zostać zbadany.

Leczenie choroby Peyroniego

Nie wszyscy ludzie z chorobą Payronie wymagają leczenia. Znane są przypadki, w których choroba ustąpiła samoczynnie.

Przegląd stosowanych metod leczenia:

Tamoksyfen – w początkowej fazie choroby, podawany może być lek o nazwie tamoksyfen. Wykazano, że zapobiega on powstawaniu włóknistej płytki, powodującej chorobę Peyroniego. Lek ten jest również stosowany w leczeniu raka sutka.
Witamina E i B – te witaminy są czasem skuteczne w łagodzeniu bólu, jak i w leczeniu deformacji prącia.
Werapamil – werapamil, jest często stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Wykazano że ma wpływ na zmniejszenie rozmiaru stwardniałych płytek i kiedy jest bezpośrednio do nich wstrzyknięty, zmniejsza ból i redukuje zniekształcenia penisa.
Terapia falą uderzeniową – terapia falą uderzeniową lub ESWT, to nowe leczenie, stosowane w klinikach badających chorobę Peyroniego. Choć wstępne wyniki tego nowego podejścia do leczenia choroby są obiecujące, w perspektywie długoterminowej wynik są wciąż nieokreślone.
Radioterapia – ta metodą leczenia była kiedyś często stosowana, lecz jej wyniki są nieprzewidywalne, a czasem przeciwnie od zamierzonych.
Urządzenia trakcyjne – można kupić urządzenia mechaniczne, tzw. rozciągacze, przeznaczone do codziennego stosowania. Wywierają one delikatny nacisk na tkanki penisa, powodując stopniowe wyprostowanie się prącia.

III. Choroba Mondora – zakrzepica żył

Zakrzepica powierzchownej żyły grzbietowej prącia, to poprawne rozwinięcie nazwy choroby Mondor. Zakrzepica żył penisa po raz pierwszy została opisana w 1939 roku przez doktora Mondora.

Objawy choroby Mondora:

bolesny obrzęk w grzbietowej części penisa, bardziej odczuwalny podczas erekcji. W takiej sytuacji wskazane jest wykonanie badania USG, które najpewniej wykaże częściowe zablokowanie żyły grzbietowej.

Metody leczenia choroby Mondora:

stosowanie opatrunków z maścią heparyny, zakładanych w miejscach występowania zakrzepicy
doustne podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych
powstrzymanie się od aktywności seksualnej, do czasu ustąpienia objawów.

Choroba prącia Mondora jest na tyle rzadka, że każdy urolog powinien być w stanie je rozpoznać. Mimo że choroba ma dość łagodny przebieg w porównaniu do innych stanów chorobowych, to często wiąże się z dużym stresem u pacjentów.

IV. Rak prącia

Raka prącia ot niezwykle rzadka choroba, na którą rocznie zapada około 1% mężczyzn. Wcześnie wykryty rak prącia jest uleczalny. Rak penisa jest bardziej popularny w krajach, w których obrzezanie nie jest popularne. Dlatego też, na tę chorobą zapada zdecydowanie więcej Europejczyków, niż Amerykanów. Ten rodzaj raka jest praktycznie niespotykany u żydowskich i muzułmańskich mężczyzn, którzy są rutynowo poddawani obrzezaniu zaraz po urodzeniu.

Na zachorowanie najbardziej podatni są mężczyźni w wieku od 45 do 75 lat.

Przyczyny raka prącia mogą być różne:

Brodawczak ludzki (HPV) – choroba przenoszona drogą płciową, ma około 40 do 60 podtypów. Rodzaje HPV-16 i HPV-18 są najczęściej związane z rakiem prącia. Jest to ten sam wirus, który powoduje brodawki na narządach płciowych i raka szyjki macicy u kobiet.
Brak obrzezania po urodzeniu – badania wykazały, że ilość zachorowań na raka prącia jest wyższa w populacjach, w których obrzezanie jest wykonane w późniejszym okresie życia lub w ogóle nie jest praktykowane. Istnieje związek między rakiem prącia, a słabą higieną i stulejką genitaliów.

V. Stulejka

Stulejka – stulejka odnosi się do opinania prącia przez napletek, uniemożliwiają jego zsunięcie z żołędzi. Taka sytuacja może prowadzić do nagromadzonych łoju i bakterii.
Objawy:
Guz – najczęściej występujący na żołędzi oraz wewnętrznej krawędzi napletka.
Brodawki na narządach płciowych
Otwarte rany, które nie mogą się zagoić
Nadmierne gromadzenie się smegmy
Bóle penisa i krwawienie – oznaka że choroba jest w zaawansowanym stadium

Największą przeszkodą do wczesnej diagnozy jest zwlekanie w poszukiwaniu pomocy medycznej. Większość mężczyzn jest niechętna do mówienia o wszelkich zmianach prącia.

Zapobieganie:

Stosowanie prezerwatyw
Odpowiednia higiena narządów płciowych
Abstynencja seksualna i ograniczenie ilości partnerów seksualnych

Leczenie:

Opcje leczenia różnią się w zależności od etapu choroby.
W przypadku bardzo małych zmian powierzchniowych wykorzystywana jest terapia światłem lasera, radioterapii, i w niektórych przypadkach kremy, zawierające lek do chemioterapii. Chemioterapia jest często używane w połączeniu z zabiegiem chirurgicznym.
Chirurgiczne usunięcie całości lub części prącia – penektomia. Metoda ta nie jest często stosowana, o ile nie jest potrzebna.
Częściowa penektomia jest stosowana jako forma terapii. Nowotwór jest usuwany wraz z marginesem zdrowej tkanki. Głównym problemem podczas tego zabiegu, jest uratowanie cewki moczowej i zapewnienie funkcji seksualnych.
Całkowity penektomia polega na usunięciu całego penisa. Stosowana jest w przypadku mocno rozwiniętych nowotworów. Chirurg przekierowuje cewkę moczową za jądra, gdzie tworzony jest specjalny otwór, umożliwiający oddawanie moczu.

Mężczyźni cierpiący na stulejkę mają trudność w ściągnięciu napletka poza żołądź. Jest to normalny stan u dzieci do lat 7, który następnie ustępuje samoczynnie. Jeśli stulejka utrzymuje się w dorosłym życiu, przeprowadzane są następujące metody jej leczenia:

  • Chirurgia
  • Terapie ręczne
  • Leki i kremy

Najczęstszym objawem stulejki jest ciasny napletek. Kiedy ciasny napletek jest na siłę odciągany, może powodować bóle. Nieleczona stulejka może prowadzić do wielu poważnych chorób, z których najcięższą będzie rak prącia.
W przypadku zauważenia u siebie objawów stulejki, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który zaleci albo prosty zabieg chirurgiczny, polegający na rozcięciu zwężenia napletka, lub zaleci domowe ćwiczenia rozciągające, połączone ze stosowaniem kremów i maści.

VI. Opryszczka

Mając opryszczkę narządów płciowych, oznacza to że zostały zainfekowane przez wirus HPV typ II. Opryszczka narządów płciowych to infekcja wirusowa i zwykle jest nabywana przez różne formy współżycia.

Wirus pozostaje uśpiony w organizmie osoby zakażonej i czeka na czynnik wyzwalający go. Dopiero wtedy pojawiają się objawy, wskazujące na jego obecność. W większości przypadków, osoba zakażona nie wykazuje żadnych objawów posiadania wirusa. W momencie uaktywnienia się wirusa, objawy pojawiają się w postaci licznych pęcherzy w okolicach narządów płciowych. W ostateczności, pęcherze przekształcają się w czerwone i bolesne owrzodzenia. Owrzodzenia choć są bardzo bolesne, dają się wyleczyć. Czas terapii to od 2 do 4 tygodni.

Zarażenie opryszczką jest możliwe przy każdej formie aktywności seksualnej. Seks pochwowy, analny i oralny – każdy z nich naraża cię na zainfekowanie wirusem opryszczki narządów płciowych.

Najskuteczniejsza forma zapobiegania opryszczki, to stosowanie prezerwatyw oraz unikanie seksu z osobami, których nie jesteśmy pewni.

Leczenie opryszczki jest leczeniem objawowym. Wirus HPV II na zawsze pozostaje w organizmie, mogąc co pewien czas powodować nawrót choroby. Kiedy to nastąpi, leczenie polega na minimalizowaniu dokuczliwości objawów.

VII. Nieschodzący napletek

Nieschodzący napletek, to najpopularniejszy objaw stulejki. Stulejka jest często spotykana wśród dzieci, uniemożliwiając im pełne zsunięcie napletka z penisa. Nieschodzącym napletkiem nie należy zbyt mocno się przejmować, aż do około 7 lub 8 roku życia. Kiedy po tym czasie zauważymy, że napletek u naszego dziecka nadal nie daje się w całości zsunąć, należy udać się po poradę do lekarza.

Pozostawienie nieschodzącego napletka samemu sobie, może prowadzić do wielu powikłań i trudności:
uniemożliwia zsunięcie napletka i uprawianie seksu
utrudnia utrzymanie penisa w czystości
usilne zsuwnie ciasnego napletka może być bardzo bolesne

Leczenie nieschodzącego napletka jest łatwe i może opierać się na dwóch metodach:
inwazyjna – zabieg ambulatoryjny, polegający na rozcięciu napletka
bezinwazyjna – aplikowanie kremów nawilżających i stosowanie ćwiczeń rozciągających skórę napletka.

VIII. Guz na penisie

Jakiekolwiek guzki i guzy na penisie wywołują strach u każdego mężczyzn. Guzy na penisa mogą oznaczać zainfekowanie chorobą przenoszoną drogą płciową lub inne poważne schorzenie. Na szczęście nie zawsze tak musi być. Mimo to, kiedy zauważysz na swoim członku jakiekolwiek zmiany i powstające guzy, zawsze należy skonsultować to z lekarzem.

Kiedy trzeba się martwić się guzkami:
Wtedy, gdy guzy połączone są z otwartymi ranami. Jeśli z guzków na penisie wycieka ropa lub krew, może to być oznaką opryszczki narządów płciowych.
Jeśli guz na penisa jest w szarym kolorze i wygląda jak brodawka, może to być brodawka narządów płciowych. Może wtedy występować pojedynczy guz, lub kilka guzków. Zdarza się również, że kilka mniejszych guzków łączy się w jeden większy.
Kiedy na penisie zauważysz kilka małych guzków. Jeśli guzki mają kolor czerwony lub rdzawy i wyglądają jak wysypka, a także widzisz że się rozprzestrzeniają, może być to oznaką kiły.

Kiedy nie trzeba się martwić guzkami:
Kiedy masz jeden lub dwa czerwone guzki u podstawy penisa. Najprawdopodobniej tego typu guzki to wrośnięte włosy łonowe. Mogą być przez jakiś czas bolesne, ale jeśli zostawisz je w spokoju, powinny zniknąć w ciągu kilku dni.
Obecność małych białych guzków wokół głowy penisa. Jeżeli guzki to niewielkie białe grudki, które tworzą małą linię wokół penisa, to zupełnie normalny stan skóry. Nie zagrażają one zdrowiu twojemu oraz twojej partnerki. Możliwe jest ich samodzielne usunięcie, przy użyciu odpowiednich maści, dostępnych bez recepty.