Choroby weneryczne i ich rodzaje

Choroby weneryczne to poważne zagrożenie dla osób, utrzymujących stosunki seksualne z przypadkowymi osobami z grupy wysokiego ryzyka. Podczas gdy niektóre z chorób wenerycznych mogą być łatwe do leczenia, to niektórych z nich już nigdy w życiu można się nie pozbyć. W ekstremalnych przypadkach, nieleczony choroby weneryczne prowadzić mogą do amputacji prącia.

I. Brodawki weneryczne – kłykciny kończyste

Brodawki weneryczne to mięsiste, miękkie narośla. Istnieją pewnego rodzaju brodawki weneryczne, które są tak małe, że mogą być dostrzeżone dopiero podczas kolposkopii pochwy i szyjki macicy lub w czasie badań cytologicznych.

Przyczyny powstawania brodawek wenerycznych
Najczęstszym przyczyną powstawania brodawek wenerycznych są kontakty seksualne z zarażoną nimi osobą. Badania pokazują, że dwie trzecie ludzi, którzy mają stosunek seksualny z kimś, kto jest zainfekowany brodawkami wenerycznymi, została zainfekowana tą chorobą.

Brodawki weneryczne pojawiają się w miejscach wilgotnych i ciepłych. Idealnym środowiskiem dla nich są kobiece narządy płciowe. Największym zagrożeniem są brodawki u kobiet w ciążku. Brodawki weneryczne w kanale rodnym, może nimi zainfekować swoje dziecko podczas porodu.

Objawy brodawek wenerycznych

Badania wykonane przez Narodowy Instytut Alergii i Chorób Zakaźnych w USA dowiodły, że u połowy zakażonych kobiet nie pojawiły się żadnej objawy. Uaktywnienie wirusa nastąpiło dopiero po 1 do 2 miesięcy od zakażenia, zaś brodawki pojawiały się najczęściej wokół pochwy i odbytu. Niektórzy ludzie uważają, że brodawki weneryczne są bardzo swędzące, co czyni je niewygodnymi.
Leczenie wenerycznych brodawek
Weneryczne brodawki mogą występować w grupach, lub pojedynczo, pojawiając się na narządach płciowych, gdzie mogą się szybko rozprzestrzeniać. Leczenie brodawek może być zróżnicowane, w zależności od wielkości, ilości i miejsca występowania.
Do leczenia może być używany 25% roztwór podophyllinu, który jest umieszczony w obszarze zarażonym brodawkami. Po kilku godzinach roztwór jest zmywany. Lekarze nie zalecają korzystania z tej metody, jeśli kobieta jest w ciąży. Roztwór jest wtedy wchłaniany przez skórę do płodu, zwiększają ryzyko wad wrodzonych.

Mniejsze brodawki można usunąć przez zamrażanie w ciekłym azocie i usuwanie prądem elektrycznym. Jedną z najrzadszych form leczenia jest zabieg chirurgiczny. Jest to ostatnia deska ratunku dla pacjentów, których ciała nie reagują na żadne z powyższych zabiegów.

II. Rzeżączka

Rzeżączka jest chorobą przenoszoną drogą płciową. Bakterie odpowiedzialne za tę chorobę, rosną i rozmnażają się w łatwo dostępnych, ciepły i wilgotnych miejscach dróg rodnych, w tym szyjki macicy, jajowodach, oraz cewce moczowej. Bakterie rzeżączki mogą te rosnąć w ustach, gardle, oczach i odbycie.

Rzeżączka drugą najczęściej występującą chorobą weneryczną. Zakażenie bakteriami Gonorea jest jest przenoszone z jednej osoby na drugą, poprzez kontakt z pochwą, jamą ustną, lub seks analny. Każdy, kto ma stosunki seksualne z osobą zakażoną jest zagrożony rzeżączką. Zakażonej matki mogą zainfekować swoje dziecko w czasie porodu. Ludzie, którzy przeszli rzeżączkę, mogą ponownie się nią zarazić, nawet wtedy, gdy nie będą uprawiali seksu z osobą zakażoną. Ryzyko zarażenia rzeżączką rośnie wtedy, gdy ludzie mają wielu partnerów seksualnych i nie używają prezerwatyw.

Zakażenie rzeżączką jest bardziej powszechne w niektórych grup ludzi, którzy są bardzo aktywni seksualnie – młodzież, dorośli i biedni ludzie żyjący na na obszarach miejskich, narkomani.

Rzeżączka u niektórych mężczyzn może przebiegać bez objawowo, zaś u pozostałych objawy stają się widoczne od 2 do 5 dni po zakażeniu. Objawy mogą trwać do 30 dni.

Widoczne objawy zakażenia rzeżączką:

  • obrzęk jąder – mężczyźni
  • uczucie pieczenia przy oddawaniu moczu – u kobiet i mężczyzn
  • biały, żółty lub zielony śluz wyciekający z penis lub pochwy
  • infekcje odbytu – mężczyźni i kobiety

U kobiet objawy rzeżączki są często niewidoczne. Jednak nawet wtedy, gdy kobieta ma zauważalne objawy rzeżączki, łatwo można je pomylić z jakimkolwiek zakażeniem pęcherza moczowego lub pochwy. Niezdiagnozowanie na czas rzeżączki u kobiety, może prowadzić do wystąpienia poważnych powikłań.

Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, ofiarą infekcji odbytnicy mogą obejmować bolesne wypróżnienia, krwawienie, ból, świąd odbytu.

Nieleczona rzeżączka może stwarzać poważne i trwałe problemy zdrowotne zarówno, u kobiet jak i mężczyzn. Aby zdiagnozować rzeżączkę, należy wykonać badania laboratoryjne próbki moczu. Szybkie test laboratoryjne pozwalające wykryć bakterie rzeżączki, odbywają się przy wykorzystaniu metody barwienia Grama. Ten test działa lepiej u mężczyzn niż u kobiet.

Aby zapobiec zarażeniu się rzeżączką, należy unikać wszystkich kontaktów seksualnych z osobami, co do których mamy podejrzenie, że mogą być zainfekowani. W celu zmniejszenia ryzyka przenoszenia rzeżączki, należy stosować prezerwatyw.

III. Kiła – syfilis

Kiłą możemy się zarazić podczas kontaktów seksualnych i nieseksualnych. Kiła pozostawiona bez leczenia może spowodować wiele komplikacji zdrowotnych. Istnieją dwa typy infekcji kiłą. W pierwszym typie widoczne będą objawy zarażenia, natomiast w drugim typie objawy pozostają niezauważalne. Zarażenie bakteriami kiły grozi każdemu, kto ma bliski fizyczny kontaktu z osobą zarażoną. Nie zawsze musi to być kontakt seksualny, czasami wystarczy bezpośredni kontakt z ustami osoby, pochwą, odbytem i ranami.

Główną przyczyną kiły są bakterie treponema pallidum – krętek biały. Bakteria ta przedostaje się do ludzkiego ciała za pośrednictwem błony śluzowej. Kiła jest chorobą zakaźną i może być przenoszona na inne osoby za pośrednictwem ran, otarć lub rozdrapanych guzków.

Widocznymi objawami kiły są otwarte owrzodzenie, pojawiające się najczęściej na zewnętrznych narządach płciowych i odbytnicy. Owrzodzenia mogą pojawić się również na ustach, języku i w jamie ustnej.

Inna przyczyna zakażenia kiłą to stosowanie igieł, używanych wcześniej przez osoby zakażone. Bakterie kiły mogą się również rozprzestrzeniać podczas transfuzji krwi. Kobiety w ciąży, mogą poprzez łożysko przekazywać syfilis na swoje dziecko. Wbrew temu, co niektórzy sądzą, kiła nie może rozprzestrzeniać się poprzez przypadkowy kontakt z wanną, wspólną kąpiel w basenie, jedzenie, naczynia, toaletę lub udostępnianie ubrań.

Ponieważ objawy kiły są bardzo podobne do objawów innych chorób, osoby zakażone często mogą zwlekać z wizytą u lekarza – nie bez przyczyna kiła jest nazywana wielkim imitatorem. Dlatego, jeśli myślisz, że miałeś kontakt z kimś zarażonym syfilisem, to nawet jeśli nie masz objawów choroby, należy zgłosić się do lekarza, który zaleci odpowiednie testy.

IV. Chlamydioza

Chlamydioza jest przenoszona drogą płciową. Chorobę wywołują bakterie Chlamydia trachomatis. Każdego roku miliony ludzi na całym świecie choruje na chlamydiozę – najczęściej w Stanach Zjednoczonych. Centrum Kontroli Chorób Zakaźnych ocenia, że w USA rocznie zostaje zakażonych około 2,8 milionów ludzi. Chlamydioza jest przenoszona poprzez seks oralny, analny, i pochwowy. Może być również przekazywana z matki na noworodka w czasie porodu.

Chlamydia jest znany jako cicha choroba weneryczna. Często nie daje żadnych zewnętrznych oznak i objawów, podobnych do innych chorób przenoszonych drogą płciową. W szczególności u mężczyzn mogą nie występować jawne jej objawy. Pomimo tego, warto wiedzieć co może świadczyć o zakażeniu tą chorobą. U kobiet, objawy chlamydiozy mogą mieć trwały wpływ na płodność.

Objawy chlamydiozy u mężczyzn:

  • uczucie pieczenia przy oddawaniu moczu,
  • gęsta wydzielina z cewki moczowej.

Objawy chlamydiozy u kobiet:

  • choroba zapalna miednicy, wywołująca niepłodność,
  • bolesne oddawanie moczu,
  • uczucie dyskomfortu podczas stosunku płciowego,
  • częste i obfite niezwykłe upławy.

U obu płci, nieleczona chlamydioza może rozprzestrzeniać na pobliskie narządy miednicy.

Kto jest zagrożony chlamydiozą?

Każdy, kto jest aktywny seksualnie jest narażony na zachorowania na chlamydiozę. Istnieją jednak pewne grupy osób, które są grupą wysokiego ryzyka:
nastolatki i młode dorosłe osoby
ludzie z wieloma partnerami seksualnymi
osób zażywające substancje nielegalne

Leki na chlamydiozę

Ponieważ chlamydioza jest powodowany przez bakterie, jedyna forma leczenia obejmuje antybiotyki. Istnieje wiele antybiotyków, którymi można leczyć chlamydiozę. Na szczęście, w większości są one niedrogie i łatwo dostępne, po wcześniejszym zdiagnozowaniu choroby i wypisaniu recepty.

Zapobieganie

Najlepszą formą ochrony przed chlamydiozą jest unikanie kontaktów seksualnych z osobami, co do których mamy wiedzę że są zakażone chlamydią. Zalecane jest używania prezerwatyw w celu zapobiegania dalszego rozprzestrzeniania się zakażenia, oraz ograniczenie liczby partnerów seksualnych.

V. AIDS

Od dawna wiadomo, że wiedza jest najlepszym sposobem zapobiegania. Dotyczy to także chorób przenoszonych drogą płciową i nie tylko – w tym AIDS. Jednak nie ma AIDS bez wirusa HIV. AIDS jest w pełni dojrzałym i mocno rozwiniętym odpowiednikiem tego ostatniego. AIDS jest skrótem pochodzącym od nazwy Acquired Immune Deficiency Syndrome, Zespół Nabytego Niedoboru Odporności. AIDS jest zawsze powodowany przez wirus HIV lub upośledzenie odporności. AIDS jest chorobą zakaźną, która każdego roku dotyka tysięcy dzieci i dorosłych na całym świecie. Do walki z tą straszliwą chorobą powołano wiele różnych rządowych i poza rządowych organizacji. Na całym świecie są realizowane projekty promujące świadomość o AIDS, oraz odbywają się liczne szkolenia, mające edukować ludzi na temat faktów o AIDS.

Każdy człowiek musi wiedzieć, że AIDS to choroba nabyta.

Istnieją trzy sposoby zarażenia się AIDS

  1. Poprzez kontakt seksualny z osobą, która jest AIDS pozytywna. Seks bez zabezpieczenia i posiadanie wielu partnerów zwiększa ryzyko infekcji. Nie ma znaczenia, czy seks jest wykonywana między homoseksualistami czy heteroseksualistami. Kiedy jedna z osób w związku seksualnym jest AIDS pozytywna, to jest duże prawdopodobieństwo, że wirus zostanie przeniesiony na drugą osobę, niezależnie od płci. Jeśli jesteś typem osoby, która jest aktywna seksualnie i nie może się powstrzymać się przygodnych kontaktów seksualnych, to należy usilnie się chronić przed wymianą płynów ustrojowych – na przykład za pomocą prezerwatywy.
  2. Ekspozycja na krew i produkty krwiopochodne, zanieczyszczone wirusem HIV. HIV jest wielkie zagrożeniem dla ludzi, którzy potrzebują transfuzji krwi. Także narkomani stosujący dożylne dawkowanie są bardzo narażenie na zachorowanie. Osoby korzystające z usług medycznych, powinny zwracać wielką uwagę na to, czy stosowane są wobec nich jednorazowe igły, strzykawki oraz czy pozostały sprzęt jest poddawany odpowiedniej sterylizacji.
  3. AIDS może być dziedziczony. Rodzice z AIDS przekazują tę chorobę swojemu potomstwu w momencie jego poczęcia.

Najczęstsze objawy AIDS:

  1. Uporczywe zmęczenie, któremu towarzyszą bóle i zawroty głowy
  2. Intensywny suchy kaszel – bardzo powszechny wśród pacjentów zakażonych HIV
  3. Częste wysokie gorączki i towarzyszące im dreszcze
  4. Niewyraźne i zniekształcone widzenie
  5. Powiększenie węzłów chłonnych
  6. Krwawienie z błon śluzowych, wyrostki na skórze lub pojawienie się otwartych ran na ciele bez wyraźnej przyczyny
  7. Rozwój białych plam i utrzymująca się wysypka na całym ciele
  8. Gęstą biała warstwa na języku, która może powodować ból gardła – spowodowana jest przez drożdże
  9. Częste infekcje pochwy spowodowane przez bakterie drożdży
  10. Nagłe drętwienie lub ból w kończynach, któremu towarzyszy częściowa utraty kontroli mięśniowej i osłabienie
  11. Kobiety zakażone wirusem HIV są bardziej podatne na zachorowanie na półpaśca lub przewlekłą chorobę zapalenia miednicy, ze względu na ograniczony poziom odporności
  12. Dorosłe osoby zarażone wirusem HIV są bardziej podatne na rozwój chorób przewlekłych, takich jak nowotwory. Mięsak Kaposiego, rak szyjki macicy oraz inne formy raka – te choroby często występują u osób zakażonych wirusem HIV.

Jednym z najstraszliwszych faktów o AIDS, poza tym że jest to choroba śmiertelna, jest to że co najmniej 25% osób zakażonych wirusem, nie jest tego świadoma. Bycie chorym na AIDS lub HIV jest wielkim obciążeniem dla takich osób. Nie tylko muszą poddać się trudnemu i długotrwałemu leczeniu, ale muszą się zmierzyć z problemem wykluczenia społecznego. Świadomość tego, że ma się przed sobą krótsze życie odbija się na każdym aspekcie egzystencji osób, zarażonych tą śmiertelną chorobą.